“Portugaliyaliklar, barchamizning terma jamoamizning ettinchi raqamli libosini qaytarish vaqti keldi. Men uni hech qachon faqat o'zimniki deb his qilmaganman. Ammo 23 yil davomida uni kiyish, uni himoya qilish va o'zim bilan butun dunyo bo'ylab stadionlarga olib borish sharafiga va mas'uliyatiga ega bo'ldim. Bugun kelajakka topshirish vaqti keldi. Bu oson qaror emadi, chunki faqat aql bilan qabul qilinmaydigan qarorlar bor. Ular yurak bilan ham qabul qilinadi.
2003 yil avgust oyida boshlangan va hayotimni abadiy o'zgartirgan yo'l tugadi. Orqaga qarab, terma jamoada yashagan hamma narsani o'ylaganimda, men faqat o'yinlarni, gollarni, rekordlarni yoki kuboklarni ko'rmayman. Men odamlarni ko'raman. Men 90 daqiqa davomida Portugaliyani biroz yaqinroq his qilgan muhojirlarni ko'raman. Hech qachon shaxsan tanimagan, lekin hayotimning bir qismi bo'lgan millionlab portugaliyaliklarni ko'raman. Chunki oxir-oqibat, futbol o'yindan ancha katta. Futbol bu - odamlar.
Terma jamoadagi butun faoliyatim davomida men o'z chegaralarimni engib o'tishga harakat qildim. G'alaba qozonishni, eng yaxshisi bo'lishni va tarix yaratishni xohladim. Har doim o'zimga talabchan edim. Men har doim ko'proq narsani xohladim, har doim uzoqroqqa borishimiz mumkinligiga ishondim. Va men bu libos uchun borimni berdim. Mukammal kunlar va tunlar bo'ldi, hech qachon unutmaydigan g'alabalar bo'ldi, bugun ham eslash qiyin bo'lgan mag'lubiyatlar bo'ldi. Men ham xato qildim, ham azob chekdim, ham yig'ladim. Portugaliyaliklarga ular juda xohlagan narsani bera olmagan paytlarim bo'ldi. Lekin men hech qachon taslim bo'lmadim. Va eng muhimi, men Portugaliyani himoya qilishdan hech qachon faxrlanishni to'xtatmadim.
Bu yillar davomida men juda oddiy narsalarni o'rgandim. Gollar o'tadi, kuboklar muzeylarda qoladi, rekordlar oxir-oqibat yangilanadi. Ammo vaqt hech qachon o'chira olmaydigan bir narsa bor: biz odamlarning qalbida egallagan joyimiz. Agar men sizni qachondir xursand qilgan bo'lsam, agar qachondir mening golim sizni kimnidir quchoqlashga majbur qilgan bo'lsa, agar qachondir mening fidoyiligim sizni mamlakatimiz bilan faxrlanishga majbur qilgan bo'lsa, unda hamma narsa bunga arziydi. Chunki portugaliyalik bo'lish ham shunday. Biz birga azob chekamiz, birga o'rnimizdan turamiz. Biz yana ishonamiz.
Portugaliyaga har doim orzu qiladigan yoshlar, hech qachon taslim bo'lmaydigan o'yinchilar, hech kim yetib bormagan joyga yetib borish mumkinligiga ishonadigan yangi avlodlar kerak bo'ladi. Chunki yangi qahramonlar yaratishda davom etayotgan mamlakat - bu o'ziga ishonishni hech qachon to'xtatmaydigan mamlakat.
Terma jamoadagi sheriklarimga alohida so'z qoldirmoqchiman. Har bir yugurish uchun, har bir quchoq uchun, har bir bahs uchun, maydonga tushishdan oldin har bir sukunat uchun rahmat. Biz birga nishonlagan har bir g'alaba va bizni kuchliroq qilgan har bir mag'lubiyat uchun. Sizning sardoringiz bo'lish sharafiga muyassar bo'ldim. Ammo hech bir sardor yolg'iz yurmaydi. Va siz hikoyamning bir qismisiz.
Barcha murabbiylarga, rahbarlarga, shifokorlarga, fizioterapevtlarga, kiyim-kechak bo'yicha mutaxassislarga, xodimlarga va bu yillar davomida men bilan ishlagan barcha odamlarga katta rahmat. Ko'pchiligingiz hech qachon fotosuratlarda ko'rinmadingiz. Ammo sizsiz bu fotosuratlarning hech biri mumkin bo'lmasdi.
Oila a'zolarimga, men bilan bu orzuni baham ko'rganingiz uchun rahmat. Yo'qliklarni, qurbonliklarni va terma jamoa sizga ham tegishli bo'lgan joyni egallashi kerak bo'lgan paytlarni tushunganingiz uchun rahmat. Agar men shunchalik uzoqqa borgan bo'lsam, bu biz har doim qo'l ushlashib yurganimiz uchun.
Va portugaliyaliklarga. Butun dunyo bo'ylab tarqalgan barcha portugaliyaliklarga, men sizga oxirgi narsani aytmoqchiman. Men har doim o'zim bilan olib yuradigan bir tasvir bor. Milliy madhiya boshlanadigan payt. Men atrofimga qarayman, sheriklarimni ko'raman, tribunalarni ko'raman, bolalarni, onalarni, otalarni va bobo-buvilarni ko'raman, faqat o'sha yerda bo'lish uchun uzoqdan kelgan portugaliyaliklarni ko'raman. Va o'sha daqiqalarda biz boshqacha bo'lishni to'xtatamiz. Klublar yo'q, ranglar yo'q, sinflar yo'q, kasblar yo'q, fikrlar yo'q. Faqat bitta ehtiros bor: Portugaliya. Bu men butun umrim davomida o'zim bilan olib yuradigan tuyg'u.
Bugun men milliy terma jamoa bilan maydondagi yo'limni tugataman. Men bosib o'tgan yo'limdan faxrlanib va Portugaliya uchun borimni berganimni anglagan holda boshimni baland ko'tarib ketaman. Lekin men hech qachon sizlardan biri bo'lishni to'xtatmayman. Men azob chekishda, titrashda va Portugaliyaning har bir g'alabasini siz bilan birga nishonlashda davom etaman. Men hayotimni dunyoning eng yaxshi futbolchisi bo'lish uchun ishlashga sarfladim. Bugun men tushundimki, eng katta g'alaba dunyoning eng yaxshi mamlakatini himoya qilishga loyiq bo'lish edi. Bu 23 yil uchun rahmat. Menga ishonganingiz uchun rahmat. Men faqat bolaligimda, Madeyrada, to'p orqasidan yugurganimda boshlangan orzuni yashashga ruxsat berganingiz uchun rahmat. Ettinchi raqamli libos qoladi. Uni kiyganimdan faxrlanish abadiy meniki bo'ladi. Portugaliya har doim menda bo'ladi. Abadiy”, – deyiladi maktubda.
